نگاهت چشمه ساری است که مرا با خود به رویا می برد 

 لبانم که از خستگی و سنگینی سکوت تکیه بر هم داده اند

 تا غروب مهربانی عشق تو را سجده می کنند

امشب از آسمان ديده تو

روي شعرم ستاره مي بارد

در سكوت سپيد كاغذها

پنجه هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه تب آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيكرش را دوباره مي سوزد

عطش جاودان آتش ها

آري، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

از سياهي چرا حذر كردن

شب پر از قطره هاي الماس است

آنچه از شب بجاي مي ماند

عطر سكر آور گل ياس است

 آه، بگذار گم شوم در تو

كس نيابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه من

آه، بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان رؤياها

با پر روشني سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه مي خواهم

من تو باشم، تو، پاي تا سر تو

زندگي گر هزارباره بود

بار ديگر تو، بار ديگر تو

آنچه در من نهفته دريائيست

كي توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين توفاني

كاش ياراي گفتنم باشد

 بسكه لبريزم از تو، مي خواهم

بدوم در ميان صحراها

سر بكوبم به سنگ كوهستان

تن بكوبم به موج درياها

 بسكه لبريزم از تو، مي خواهم

چون غباري ز خود فرو ريزم

زير پاي تو سر نهم آرام

به سبك سايه تو آويزم

 آري، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

گر دولت دیدار تو در خانه ندارم                            ای کاش که در رهگذری داشته باشم

از فیض حضور تو اگر دورم و محروم                     از دور به رویت نظری داشته باشم

گویند که یار دگری جوی و ندانند                           بایست که قلب دگری داشته باشم

از بلهوسی ها هوسی مانده نگارا                        وان این که به پای تو سری داشته باشم

تاریک شبی گشت شب و روز جوانی                    ای کاش امید سحری داشته باشم

در مجلس ارباب تکلف چه بگویم                        در میکده باید هنری داشته باشم

بگذار که از دوستی باده فروشان                         رگبار غمت را سپری داشته باشم

هم صحبتی و بوس و کنارت همه گو هیچ                 من از تونباید خبری داشته باشم؟

                                           (عماد خراسانی )

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز فکر تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست 

فال اون دختر كولي تو خيابون يادته ؟

گفت دل شيشه ييم رو مي شكني آسون ‚ يادته؟

تو مي گفتي كه دروغه !‌ ما هميشه با هميم

لحظه ي تلخ جدايي دلامون ‚ يادته ؟

حالا هي نامه ها رو به قاصدك ها مي سپارم

مي نويسم كه هنوزمثل قديم دوست دارم

قاصدك ها توي دست باد ميرن يه جاي دور

من تو هر ترانه يي اسمت رو صد بار ميارم

حالا كه نامه ها رو گم مي كنه نامه رسون

نازنينم !‌ به خودت سلام ما رو برسون

نگو يادت نمياد اون همه حرفاي قشنگ

نگو تكرار نميشن خاطره هاي رنگ به رنگ

حالا من تو هر ترانه مي شكنم هزار دفه

حالا قصه مون شده افسانه ي ماه و پلنگ

تو هميشه دور دوري ‚ من هميشه پا به پات

چشم براه ديدنت ‚ منتظر زنگ صدات

هر جاي قصه كه هستي اين حقيقت رو بدون

يه نفر تا ته دنيا نامه مي فرسته برات

حالا كه نامه ها رو گم مي كنه نامه رسون

نازنينم !‌ به خودت سلام ما رو برسون

از كوچه زيبای تو امروز گذشتم

ديدم كه همان عاشق و معشوقه پرستم

يك لحظه به ياد تو از آن كوچه گذشتم

ديدم كه زسر تا به قدم شوق و اميدم

هر چند گل از خرمن عشق تو نچيدم

آن شور جوانی نرود از ياد

اي راحت و آرام دل من خانه ات آباد

با ياد رخت اين دل افسرده شود شاد

هرگز نشود مهر تو اي شوخ فراموش

كي آتش عشق تو شود يكسره خاموش

هرجا كه نشستم سخن از عشق تو گفتم

با اشك جگر سوز دل سخت توسفتم

خاك ره اين كوچه به خار مژه رفتم

دل مي تپد از شوق كه امروز كجايی

شايد كه دگر باره از اين كوچه بيايی ...

از خدا چیـزی نخواسـتم

جز یـه عشـق یـادگـاری

 پیشکش تو که یـه روزی

بتــونـــی تنــهام بــزاری

 از تو من چیزی نخواستم

که به فکـر مــن نـباشـی

 میــدونـی دلــم نیــومـــد

پای عشق من فدا شـی

مرغکان بر سر دریا آرام

بال بگشوده به راه سفرند

نقشی افتاده بر آن پرده ی  لرزان حریر

گویی از پنجره ابر به ناگه دستی

کاغذی چند سپید پاره کرده ست وفرو ریخته زانجای به زیر

شب ها تاریکی سرد است و مرگ آور

بی تو بی قرارم ،از همه جا به تنگ آمده ام

یادت تسکین دردم نیست ،فقط خودت را می خواهم ...

شب ها وقتی میدانستم فردا دوباره می بینمت،چقدر دیر میگذشتند

فردا که میدیدمت آن لحظه ها چه زود عبور می کردند

هنوزهم اخم کردن هایت،تبسم هایت،لبخندهایت،بر تصویر ذهنم نقش می بندند...

روزها میگذرند هر روز به روزهای ندیدنت اضافه میشود

اما...

نمی دانی که عشقت چه سرزنده و استوار بر من حکمفرمایی می کند...

و در غم نبودنت اشك فراق مي‌ريزم

امشب شمع حسرت آرزوهاي بر باد رفته‌ام

ذره ذره آب مي‌شوم

امشب براي مرگ آرزوهايم لباس پوشيده‌ام

كاش امشب كس براي عرض تسليت

به خانه دلم مي‌آمد

كاش امشب تو بودي و دلداريم مي‌دادي

و دفتر آرزوهايم را ورق مي‌زدي

اما افسوس كه نيستي...

وزندگي بي تو قشنگ نيست!!!

به خدای بخشاینده میسپارمت

نمی دونم چرا ولی وقتی عاشقش بودم با یکی دیگه بود

نمی دونم چرا ولی وقتی می گفت نمی تونم ببینمت رفت دیدن یکی دیگه

نمی دونم چرا ولی وقتی می گفت نمی تونم به حرفات گوش بدم با کسی دیگه حرف می زد

نمی دونم چرا ولی وقتی خواستم با من بمونه رفت پیش یه پسر دیگه

نمی دونم چرا ولی وقتی دوسش داشتم دوسم نداشت

نمی دونم جرا ولی حالا که بعد این خیانت گریه می کنه و دوسش دارم

ولی ...

            شما میگین من چی کار کنم  ؟؟؟

از یک عاشق شکست خورده پرسیدم:

 بزرگ ترین اشتباه؟ گفت عاشق شدن

گفتم بزرگ ترین شکست؟ گفت شکست عشق

گفتم بزرگترین درد؟ گفت از چشم معشوق افتادن

گفتم بزرگترین غصه؟ گفت یک روز چشم های معشوق رو ندیدن

گفتم بزرگترین ماتم؟ گفت در عزای معشوق نشستن

گفتم قشنگ ترین عشق؟ گفت شیرین و فرهاد

گفتم زیبا ترین لحظه؟  گفت در کنار معشوق بودن

گفتم بزرگترین رویا؟ گفت به معشوق رسیدن

پرسیدم بزرگترین ارزوت؟ اشک تو چشماش حلقه زدو با نگاهی سرد گفت:  مرگ ...

 با هم تجربه کنیم ...

نشد "قراربخش هم و بیقرار هم باشیم"



دلم می خواست شعری را بنویسم

که از سر لطف تو

در من ریشه دوانده باشد !

دلم می خواست

بخواهی ام

.

که نشد